Της Όλγας Μενεμενόγλου
Καλή σεζόν και καλό φθινόπωρο — ή αποκαλόκαιρο, όπως συνηθίζουμε να το λέμε στην Ελλάδα του ήλιου, της ζέστης και της θάλασσας.
Σε κάθε περίπτωση, οι δουλειές ξαναρχίζουν, νέα προγράμματα και νέες ιδέες μπαίνουν μπροστά, τα παιδιά επιστρέφουν στα σχολεία και μετά τη ραστώνη του Αυγούστου, όλα σιγά-σιγά αρχίζουν να δουλεύουν και πάλι σαν ρολόι.
Κι εμείς, φυσικά, θα τα λέμε από αυτήν εδώ τη στήλη. Και ίσως λίγο πιο έντονα από δω και πέρα. Γιατί; Μην πάει το μυαλό σας σε πονηρές σκέψεις. Γιατί έτσι γίνεται πάντα και έτσι ορίζει η χρονική στιγμή.
Αφενός γιατί η Διοίκηση του Χαράλαμπου Μπονάτσου έχει πλέον περάσει το μισό της θητείας της, οπότε υπάρχει αρκετό υλικό πίσω μας για να αρχίσουμε να κοιτάμε λίγο πιο προσεκτικά τι έγινε, τι δεν έγινε και τι έμεινε στη μέση.
Αφετέρου γιατί όσο ο χρόνος κυλά προς τις επόμενες δημοτικές εκλογές, οι επίδοξοι «γαμπροί» του δημαρχιακού θώκου αρχίζουν σιγά-σιγά τις ανάλαφρες χορευτικές κινήσεις γύρω από την πολυπόθητη καρέκλα.
Και γύρω από τους δημότες, βεβαίως. Γιατί χωρίς αυτούς, γάμος δεν γίνεται.
Γράφοντας όλα αυτά, θυμήθηκα το τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο.
Και χαμογέλασα. Διότι, αγαπητοί μου, εκεί πραγματικά ζήσαμε στιγμές που ακροβατούσαν ανάμεσα στο κωμικό και στο τραγικό.
Τα θέματα της ημερήσιας διάταξης ήταν λίγα και, με την πρώτη ματιά, μάλλον απλά, διαδικαστικά, τυπικά και ολίγον –ναι, δεν ντρέπομαι να σας το πω- βαρετά.
Τόσο απλά που, να σας πω την αλήθεια, μέχρι τελευταία στιγμή σκεφτόμουν:
«Να πάω; Να μην πάω;» Ευτυχώς πήγα. Γιατί διαφορετικά θα είχα χάσει την παράσταση.
Διότι βρέθηκα σε μια συνεδρίαση που για τα απλά θέματα διήρκησε περίπου δύο ώρες και από τα λιγοστά θέματα 6-7 αποσύρθηκαν τα δύο.
Όσο η συγκεκριμένη συνεδρίαση προχωρούσε και άρχισαν να φαίνονται οι πρώτες διαφωνίες, όχι με την αντιπολίτευση, αλλά ανάμεσα στα μέλη της Διοίκησης, άρχισε να μεγαλώνει και το ενδιαφέρον όσων παρακολουθούσαν ή συμμετείχαν εξ αποστάσεως.
Λογικό. Άλλο να ακούς ότι έχουμε μπροστά μας μερικά μάλλον τεχνικά θέματα και άλλο να αντιλαμβάνεσαι ότι στο «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ»… δεν συμμετέχουν όλοι στην ίδια άποψη.
Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες στο «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ»
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς. Μόλις στο 35ο λεπτό αφότου ξεκίνησε η Συνεδρίαση είχαν ήδη συζητηθεί θέματα σοβαρά όπως τα Τουρκοβούνια, η ανάπλαση του στίβου, το γήπεδο που βρίσκεται στο νοσοκομείο «Σωτηρία», αλλά και η παρέμβαση μίας συμπολίτισσας, που ζήτησε να απομακρυνθεί από την οδό Κύπρου στο Ψυχικό το σπιτάκι ανακύκλωσης που ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε. Τριάντα πέντε λεπτά για όλα αυτά τα θέματα.
Και μετά; Μετά ήρθε ο Άρης Νάκας, που για όποιον δεν τον θυμάται, ήταν ο μέχρι τις αρχές Ιουλίου Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών και σήμερα δημοτικός σύμβουλος της διοικούσας παράταξης «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ».
Και γιατί έγινε πρωταγωνιστής; Γιατί σε διαδοχικά θέματα της ημερήσιας διάταξης ο κύριος Νάκας άρχισε να διατυπώνει ενστάσεις για τον τρόπο με τον οποίο είχαν έρθει οι εισηγήσεις προς ψήφιση.
Προσέξτε τώρα. Δεν διαφωνούσε με το περιεχόμενο των εισηγήσεων, αντιθέτως σε αρκετές περιπτώσεις τόνιζε ότι συμφωνεί. Διαφωνούσε με το πώς έφτασαν στο Συμβούλιο.
Και, όπως ξέρουμε όλοι όσοι έχουμε ασχοληθεί έστω και λίγο από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, πολλές φορές αυτό το «πώς» είναι που σε στέλνει μετά να ψάχνεις αποφάσεις, νόμους και γνωμοδοτήσεις.
Το πρώτο «ρήγμα»
Το πρώτο μεγάλο μπέρδεμα ήρθε στο θέμα του καθορισμού ομάδων Δημοτικών Ενοτήτων.
Τώρα θα μου πείτε: «Τι είναι πάλι αυτό;» Κι εγώ μαζί σας.
Με απλά λόγια, η διοίκηση ζητούσε να ληφθεί απόφαση ώστε συγκεκριμένες αναθέσεις και δαπάνες να μπορούν να αντιμετωπίζονται χωριστά ανά Δημοτική Ενότητα — Φιλοθέη, Ψυχικό και Νέο Ψυχικό — στο πλαίσιο του νέου νομοθετικού καθεστώτος.
Ακούγεται τεχνικό. Και είναι. Αλλά εδώ παρενέβη ο κύριος Νάκας.
Ο πρώην Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών υποστήριξε ότι η εισήγηση δεν ήταν αρκετά συγκεκριμένη. Ήθελε να γνωρίζει για ποιες ακριβώς υπηρεσίες, ποιες ανάγκες και ποιες δαπάνες θα εφαρμοζόταν αυτός ο διαχωρισμός.
Με δυο λόγια: «Ωραία. Θα το κάνουμε. Πείτε μας όμως για ποιο πράγμα το κάνουμε».
Και όσο η συζήτηση φούντωνε, ο κύριος Νάκας φρόντιζε να διευκρινίζει ότι δεν προσπαθεί να δημιουργήσει πρόβλημα στη Διοίκηση. Το αντίθετο, «τον Δήμαρχο προστατεύω», είπε κάποια στιγμή. Και επειδή ίσως δεν το ακούσαμε καλά την πρώτη φορά, λίγο αργότερα επανήλθε: «Εγώ προστατεύω τη Δημοτική Αρχή και τον Δήμαρχο λέγοντας αυτό που λέω».
Εντάξει. Το εμπεδώσαμε. Ο Δήμαρχος προστατευόταν. Το ερώτημα πλέον ήταν… από ποιον.
Γιατί στο μεταξύ οι ενστάσεις άρχισαν να βρίσκουν ευήκοα ώτα.
Αρχικά στην αντιπολίτευση, με τον Δημήτρη Γαλάνη να λέει κάποια στιγμή καθαρά «έχει δίκιο ο κύριος Νάκας» και να υποστηρίζει ότι το θέμα χρειαζόταν περισσότερη επεξεργασία. Και μαζί με τον Επικεφαλής τάχθηκαν και όλοι οι δημοτικοί του σύμβουλοι.
Η Φαίνη Χατζηαθανασιάδου το έθεσε ακόμη πιο χαρακτηριστικά. Είπε ουσιαστικά ότι όταν ένας άνθρωπος με την εμπειρία του Άρη Νάκα, ο οποίος είναι Γενικός Γραμματέας σε άλλον Δήμο και μάλιστα ανήκει στη Δημοτική Αρχή, εκφράζει τέτοιες επιφυλάξεις, τότε υπάρχει λόγος να προβληματιστεί και η ίδια. Και δήλωσε αποχή.
Το ίδιο και ο κύριος Νακόπουλος ο οποίος πρέπει να πούμε ότι αντιπολιτεύεται με μεγάλη σοβαρότητα και μετριοπάθεια -χωρίς να θέλω να υπονοήσω κάτι για τους προαναφερθέντες.
Μέχρι εδώ θα μου πείτε: «Καλά, αντιπολίτευση είναι. Βρήκε πάτημα και μπήκε».
Σωστό. Μόνο που μετά μπήκαν στο παιχνίδι και σύμβουλοι της ίδιας της Διοίκησης.
Η Φίλια Ανδρουτσοπούλου δήλωσε ότι είχε προβληματιστεί από όσα άκουσε, ζήτησε διευκρινίσεις και τελικά επέλεξε επίσης την αποχή.
Η Χρυσάνθη Βαβέτση εξέφρασε επίσης προβληματισμό στη συζήτηση μόνο που τα μπέρδεψε, δεν πρέπει να κατάλαβε γιατί προβληματιζόταν και έμπλεξε τις επιτροπές γειτονιάς και τελικά ο έντονος προβληματισμός επί του προβλήματος νίκησε.
Και τέλος ο Βασίλης Λιάπης Αντιδήμαρχος Οικονομικών ο οποίος διαβάζοντας τον Νόμο, όπως είπε, έδωσε κι εκείνος δίκιο στον κύριο Νάκα.
Και κάπου εκεί το πράγμα άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον. Γιατί δεν είχαμε πια την κλασική εικόνα: Διοίκηση από εδώ, αντιπολίτευση από εκεί.
Είχαμε τον Άρη Νάκα, συμβούλους της διοίκησης και συμβούλους της αντιπολίτευσης να συναντώνται —για διαφορετικούς ίσως λόγους ο καθένας— στην άποψη ότι η εισήγηση χρειαζόταν περισσότερη δουλειά.
Και από την άλλη πλευρά, στελέχη της διοίκησης να επιμένουν ότι επρόκειτο για μια διαδικασία που μπορούσε να προχωρήσει.
Και τελικά; Το θέμα αναβλήθηκε για επόμενη συνεδρίαση.
Θα μου πείτε: «Άρα είχε δίκιο ο κύριος Νάκας;» Δεν ξέρω. Και ούτε χρειάζεται να το αποφασίσουμε εμείς.
Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ένα θέμα που μπήκε στο Συμβούλιο ως σχετικά απλό κατέληξε να επιστρέψει πίσω για περισσότερη επεξεργασία.
Και είχε και συνέχεια…
Πριν προλάβουμε, λοιπόν, να πάρουμε ανάσα, φτάσαμε στο επόμενο μεγάλο θέμα, τις άδειες τομών και εκσκαφών στους δρόμους και στους κοινόχρηστους χώρους του Δήμου.
Εδώ, τουλάχιστον, ο κάτοικος καταλαβαίνει αμέσως περί τίνος πρόκειται.
ΕΥΔΑΠ, φυσικό αέριο, οπτικές ίνες, εργολάβοι. Σκάβουν. Ανοίγουν τον δρόμο. Κάνουν τη δουλειά τους. Και φεύγουν αφήνοντας πίσω τους έναν δρόμο που θυμίζει τους στάβλους του Αυγεία πριν περάσει ο Ηρακλής.
Η Τεχνική Υπηρεσία, λοιπόν, έφερε μια εισήγηση ώστε να μπουν κανόνες: προδιαγραφές, εγγυητικές επιστολές, αποκατάσταση των τομών και γενικά μια τάξη στο ποιος σκάβει, πώς σκάβει και τι αφήνει πίσω του.
Μέχρι εδώ όλοι συμφωνούσαν. Επιτέλους, να μπει μια τάξη.
Και τότε σηκώθηκε πάλι ο Άρης Νάκας: «Ωραία όλα αυτά, αλλά αυτό που πάμε να ψηφίσουμε είναι κανονιστική απόφαση».
Και γιατί έχει σημασία αυτό; Γιατί, σύμφωνα με τον Νόμο, εφόσον πρόκειται για κανονιστική πράξη, πρέπει προηγουμένως να προηγηθεί η προβλεπόμενη δημόσια διαβούλευση δεκαπέντε ημερών.
Η Τεχνική Υπηρεσία είχε άλλη άποψη. Υποστήριζε ότι αυτό που έφερνε στο Συμβούλιο ήταν κυρίως τεχνικές προδιαγραφές για τις εκσκαφές και όχι η ευρύτερη κανονιστική απόφαση.
Και κάπου εδώ ξεκίνησε το δεύτερο ημίχρονο. Νόμοι, άρθρα, παράγραφοι.
Κανονιστική ή όχι κανονιστική. Διαβούλευση ή όχι διαβούλευση.
Όποιος είχε αντέξει μέχρι εκείνη την ώρα χωρίς καφέ, άξιζε μετάλλιο.
Ο κύριος Νάκας όμως επέμενε.
Και αυτή τη φορά πήγε κι ένα βήμα παραπέρα:
«Η Υπηρεσία πρέπει να προστατεύει τον Δήμαρχο και εμάς», είπε, υποστηρίζοντας ότι οι αιρετοί πρέπει να οδηγούνται σε νόμιμες και επαρκώς προετοιμασμένες αποφάσεις.
Πάλι ο Δήμαρχος στο επίκεντρο της προστασίας. Αρχίσαμε, ομολογώ, να ανησυχούμε για τον άνθρωπο.
Και τελικά; Τελικά ήταν κανονιστική. Εδώ είχε καθαρά δίκιο ο Άρης Νάκας. Ευτυχώς που το είδε γιατί με τον καινούριο νόμο ίσως είχαμε πρόβλημα.
Η συζήτηση κατέληξε στο ότι το θέμα αναβλήθηκε ώστε να τηρηθεί η διαδικασία που κρίθηκε αναγκαία πριν επανέλθει προς ψήφιση.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Δήμαρχος επέμενε ότι η εισήγηση ήταν άρτια και σωστή και προφανώς μια χαρά προστατευόταν από την Υπηρεσία. Πού πάς Δήμαρχε; Η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και 20 παρόντες δημοτικοί σύμβουλοι συμφωνούν ότι είναι κανονιστική και εσύ επιμένεις; Εντάξει είπαμε Υπέρ Φτωχών και Αδυνάτων αλλά αν περνούν τέτοια πράγματα ο αδύναμος θα είσαι εσύ και κανείς μα κανείς δεν πρόκειται να σε συντρέξει.
Δεύτερο θέμα. Δεύτερη μεγάλη συζήτηση. Δεύτερη αναβολή. Και συνεχίζουμε.
Το κακό τρίτωσε
Φτάσαμε αργότερα και στο θέμα των συνδέσεων ακινήτων με το δίκτυο αποχέτευσης της ΕΥΔΑΠ.
Και εκεί ο κύριος Νάκας έκανε κάτι που μέχρι τότε είχε γίνει σχεδόν… παράδοση της βραδιάς.
Δήλωσε ότι συμφωνεί επί της αρχής, αλλά… Όταν ακούτε «συμφωνώ επί της αρχής, αλλά…» σε Δημοτικό Συμβούλιο, βολευτείτε στην καρέκλα, γιατί έχουμε μπροστά μας δρόμο και μάλιστα ανώμαλο και ανηφορικό.
Αυτή τη φορά ζήτησε νομική διευκρίνιση για το κατά πόσο το Δημοτικό Συμβούλιο μπορούσε να εξουσιοδοτεί γενικά μια ολόκληρη Υηρεσία για συγκεκριμένες εγκρίσεις και έθεσε επίσης το ζήτημα της παράλληλης ύπαρξης ενεργής σύμβασης.
Το θέμα τελικά πέρασε. Ο ίδιος όμως δήλωσε αποχή. Αυτό πάλι ότι όταν υπάρχει ενεργή σύμβαση δεν μπορεί να περάσει κάτι παρόμοιο και όμοιο το ξέρουν και οι πέτρες.
Και μάλιστα χρειάστηκε στο τέλος να διορθωθεί και η αρχική αναφορά περί «ομόφωνης» έγκρισης, ώστε να καταγραφεί ότι ο Άρης Νάκας απείχε.
Εδώ πλέον είχε σχηματιστεί καθαρά η εικόνα.
Δεν είχαμε μία παράταξη της Διοίκησης απέναντι σε μία αντιπολίτευση.
Είχαμε, σε συγκεκριμένα θέματα, διαφορετικές γραμμές μέσα στην ίδια τη Διοίκηση, με την αντιπολίτευση στην πλειονότητα των σημείων να συντάσσεται με τις ενστάσεις Νάκα.
Ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο στις νομικές και διοικητικές λεπτομέρειες;
Αυτό δεν λύνεται με ένα χιουμοριστικό σχόλιο — και σε ορισμένα σημεία ούτε οι ίδιοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν μεταξύ τους.
Η εικόνα όμως ήταν ακαταμάχητη. «Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες στο «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ».
Οι μεν: «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ… με τον Νάκα».
Και οι δε: «ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ… αλλά σ’ αυτό δεν συμμετέχω».
Και στη μέση ο Μπάμπης Μπονάτσος να ακούει επί πολλή ώρα τον πρώην Αντιδήμαρχο Τεχνικών Υπηρεσιών να επαναλαμβάνει ότι όσα λέει, τα λέει για να προστατεύσει τον ίδιο και τη δημοτική αρχή.
Τώρα, αν εκείνη την ώρα ο Δήμαρχος σιγοτραγουδούσε από μέσα του το παλιό άσμα… του Γιάννη Μηλιώκα «Για το καλό μου…για το καλό μου» …δεν το γνωρίζουμε καθότι βρισκόταν και στο δρόμο και όχι στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου.
Άλλωστε, όπως μας δίδαξε το συγκεκριμένο Δημοτικό Συμβούλιο, καμιά φορά ακόμη και για το καλό σου χρειάζεται πρώτα… διαβούλευση δεκαπέντε ημερών.
Περί διαβούλευσης ο λόγος
Και μιας και μιλήσαμε για διαβούλευση, μου ήρθε τώρα και κάτι ακόμη στο μυαλό.
Το Δημοτικό Συμβούλιο έγινε στις 7 Σεπτεμβρίου. Εκεί, μετά από όλη αυτή τη συζήτηση, το θέμα των τομών και των εκσκαφών αναβλήθηκε, προκειμένου να τηρηθεί η διαδικασία του νόμου και να προηγηθεί η διαβούλευση.
Σήμερα βρισκόμαστε ήδη στη 15η ημερολογιακή ημέρα από εκείνη τη συνεδρίαση.
Σχεδόν δύο εβδομάδες, δηλαδή.
Καθόταν ένα Δημοτικό Συμβούλιο και συζητούσε επί ώρα αν είναι κανονιστική, αν δεν είναι κανονιστική, αν χρειάζεται διαβούλευση, αν δεν χρειάζεται… Κατάληξε ότι πρέπει να ακολουθηθεί η διαδικασία. Και σχεδόν δύο εβδομάδες αργότερα… ακόμη περιμένουμε να ξεκινήσει.
Και διαβούλευση ακόμη δεν έχουμε δει. Γιατί; Οι κάτοικοι του Ψυχικού ταλαιπωρούνται σήμερα. Χθες ήταν οι κάτοικοι της Φιλοθέης. Προχθές του Νέου Ψυχικού.
H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το top-nea.gr με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.
